Το «Μπλε Φεγγάρι» ταξίδεψε μια νύχτα στα Βρυσιά του κόσμου

Το «Μπλε Φεγγάρι» ταξίδεψε μια νύχτα στα Βρυσιά του κόσμου.

Αναζητώντας εκείνους που «Χωρίς όνειρα στην καρδιά τους, χωρίς μια δική τους αγάπη, έτοιμους συναισθηματικά να ανοίξουν την αγκαλιά τους, ξεφεύγοντας από την μοναξιά τους»

Αχ αυτό το «Ταξίδι» τι συναισθήματα μπορεί να δημιουργήσει σε εκείνους που μπορούν να αφεθούν να ταξιδέψουν -ακόμη και σε ένα μονοπάτι που το έχουν χαράξει άλλοι- στο οποίο είναι πρόθυμοι να περπατήσουν εκείνοι που δεν φοβούνται να αφεθούν μόνοι απέναντι στα συναισθήματα που τους δημιουργούνται στην πορεία του -όντος και εκείνοι.

«Στα δίχτυα της επιλογής» μεταξύ της σιγουριάς του κόσμου που έχουν επιλέξει να ζήσουν, προφυλαγμένοι από συναισθηματικές κακοτοπιές και σε εκείνο το άγνωστο μονοπάτι που δεν το επιλέγουν πολλοί μα μόνο οι ώριμοι συναισθηματικά που θέλουν να ζήσουν την δική τους ξεχωριστή ζωή.

Το «Ταξίδι» στα αστέρια που ξεκίνησε με την συνοδεία μιας φωνής και μιας κιθάρας συνεχίζεται αναζητώντας στην πορεία του «Εκείνους που πραγματικά θα μπορούσαν να νοιαστούν» για το πανανθρώπινο μήνυμα του :«Όλοι κάτω από τον ίδιο ουρανό ζούμε»

1-“Blue Moon” σε στίχους Richard Rodgers και Lorenz Hart

Άρθρο του κ. Λευτέρη Μαυρομμάτη