Front PageΓενικές ΕιδήσειςΔιασκέδαση - ΠληροφορίεςΠολιτιστικάΦάρσαλα

Η Φαρσαλινή ποιήτρια Κωνσταντίνα Κατσιαβριά αποκαλύπτεται στον “Πρώτο Τύπο”

Ο «Πρώτος Τύπος» επικοινώνησε με την νεαρή και φιλόδοξη Φαρσαλίνη ποιήτρια Κωνσταντίνα Κατσιαβριά η οποία κατάγεται από το Πολυδάμειο Φαρσάλων.
Πρόκειται για μια «ανήσυχη» και πολυδιάστατη προσωπικότητα που εκφράζεται μέσω της ποίησης.

Η Κωνσταντίνα μέσω του «Πρώτου Τύπου» μας γνωστοποίησε τα όνειρα της, τις φιλοδοξίες της, τους στόχους της και τις αναμνήσεις που έχει από το χωριό της.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Όνομά και επίθετο δοσμένα από τον παππού μου, τον Κωνσταντίνο Κατσιαβριά, μαζί και με όλες τις χάρες του θέλω να πιστεύω
Είμαι γεννημένη το 1999 και κατοικώ στη Θεσσαλονίκη. Κατάγομαι τόσο από την Μακεδονία όσο και από τη Θεσσαλία από τη μεριά του πατέρα μου, συγκεκριμένα από ένα χωριό των Φαρσάλων, που
ονομάζεται Πολυδάμειο, του οποίου είμαι και δημότης.
Η ποίηση είναι για εμένα το προσωπικό μου αποτύπωμα σε αυτόν τον κόσμο, ένας τρόπος έκφρασης που δεν ήξερα ότι είχα ανάγκη.
Τον τελευταίο χρόνο έχω δημιουργήσει με πολύ μεράκι μια ηλεκτρονική ιστοσελίδα στην οποία είναι ανεβασμένη η ποιητική μου συλλογή στην οποία ανά τακτά χρονικά διαστήματα αναρτώνται νέες προσθήκες.

ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ
Δυστυχώς η δυσμενής πραγματικότητα που ζούμε δεν μου έχει επιτρέψει εδώ και ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να επισκεφθώ τα Φάρσαλα και κατ επέκταση το χωριό μου και αυτό με λυπεί αρκετά. Από μικρή θυμάμαι πολύ έντονα τα οικογενειακά ταξίδια με το αυτοκίνητο στο χωριό. Ποτέ δε θα ξεχάσω τις αλλεπάλληλες στροφές των Τεμπών, τα πλαγιασμένα χρυσαφιά στάχια στον κάμπο, το βαμβάκι να ξεχειλίζει στη διαδρομή για το χωράφι, την μυρωδιά του φρεσκοψημένου καφέ στο μοναδικό καφενείο του χωριού, το Πανηγύρι, στην μικρή μας εκκλησία κάθε
Σεπτέμβρη.

Και όταν έφτανα, το σπίτι με τη ροδιά στην γωνία πάντα με περίμενε. Στην αυλή καλοστεκούμενη με ανοιχτά αλευρωμένα χέρια η γιαγιά μου να μας περιμένει με την αδερφή μου να ζυμώσουμε στο κουζινάκι πίσω από το
σπίτι, ενώ ο παππούς μου έβοσκε τα ζωντανά με την παρέα του τσιγάρου του. Κι αν οι παππούδες μου έφυγαν, οι αναμνήσεις δε θα με αποχωριστούν ποτέ.

ΜΕ ΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ
Θα έλεγα ότι στο μυαλό μου, είμαι ένας πολυδιάστατος χαρακτήρα. Πέρα από το ότι είμαι μία ανάσα από το να αποφοιτήσω από το Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης στο ΑΠΘ, από μικρή συνήθιζα να καταπιάνομαι με πολλά διαφορετικά πράγματα, όπως με τη συγγραφή, το τρέξιμο, την ενασχόληση με τις
ξένες γλώσσες, ενώ είναι γνωστή η αγάπη μου για τα παιδιά.

ΑΡΧΗ ΠΟΙΗΣΗΣ
Από μικρή ήξερα ότι μου άρεσε να εκφράζομαι μέσω της συγγραφής, αλλά δεν είχα βρει μέχρι πολύ πρόσφατα ότι η ποίηση είναι αυτό που με αντιπροσωπεύει. Έτσι κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου στο Δημοτικό, περίπου στην ηλικία των 10 ξεκίνησα να γράφω στίχους τραγουδιών, μετέπειτα στο Γυμνάσιο δοκιμάστηκα με την συγγραφή δοκιμίων, ενώ στο Λύκειο, στο μάθημα των Κειμένων ήρθα σε πρώτη ουσιαστική επαφή με την
ποίηση. Παρόλα αυτά μόλις μπήκα στο Πανεπιστήμιο προσπάθησα να ασχοληθώ με την αρθρογραφία, αλλά ο κόσμος της ποίησης όσο με φόβιζε, άλλο τόσο ελκυστικός μου φαινόταν.

ΠΟΙΗΤΕΣ/ΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
Τα πρώτα μου ποιήματα είχαν αποκλειστικά ερωτικό περιεχόμενο. Τα προσωπικά μου βιώματα και οι ιστορίες φίλων γινόταν συχνά ερείσματα έμπνευσης για εμένα.

Ο πρώτος Έλληνας ποιητής για το παρθενικό μου ξεκίνημα ήταν φυσικά ο Καβάφης, ενώ ο E. E. Cummings πήρε τη σκυτάλη με τα άκρως ερωτικά/σαρκικά του ποιήματα. Παρόλα αυτά, πλέον προτιμώ τα ποιήματα κοινωνικού περιεχομένου, που θίγουν έμμεσα και με εξωραϊσμένο λεξιλόγιο και έντονες μεταφορές και συμβολισμούς κοινωνικά ζητήματα που μας επηρεάζουν στην καθημερινότητά μας.

ΣΤΟΧΟΙ
Μελλοντικός μου στόχος μου, και σύμφωνα με κάποιους ‘ουτοπικό όνειρο’, είναι να εκδώσω την συλλογή ποιημάτων μου με κάποιον εκδοτικό οίκο στη Ελλάδα. Για την ώρα όμως, αρκούμαι στα σχόλια των
αναγνωστών μου, που ταυτίζονται ή προβληματίζονται
με τα ποιήματά μου.

ΑΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ/A ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΤΕΧΝΗ ΜΟΥ
Όπως είναι πολύ οξύμωρο για εμένα να προσπαθείς να θέτεις όρια σε έναν νέο που διψάει για ζωή έτσι και για έναν καλλιτέχνη η δημιουργία δε μπαίνει σε καλούπια. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι στην ευχέρεια του καθενός εάν θέλει ή όχι να διαβάσει το άρθρο σας, να μελετήσει τα ποιήματά μου, να ακούσει ένα νέο κομμάτι, να διαβάσει ένα βιβλίο.
Εξάλλου τον άνθρωπο τον χαρακτηρίζει η ετερογένεια και αυτό είναι άλλωστε το ωραίο που μας διαφοροποιεί σε ένα σύνολο, δε γίνεται να αρέσκονται όλοι από τα ίδια πράγματα, και αυτό είναι που επιβεβαιώνει τη μοναδικότητά μας ως είδος.

Παρακάτω σας παρουσιάζουμε ένα μικρό δείγμα της ποιητικής συλλόγης της Κωνσταντίνας Κατσιαβριά.

«Ο σπόρος»
Κάτω από τις ρωγμές του δρόμου . Ξεπροβάλει δειλά η άνοιξη. Στα πυρωμένα τσιμέντα η νέα γενιά ασφυκτιεί όσο ο ήλιος δεν λέει να ανατείλει
Ευθύνες και δικαιώματα πλαστά ταλανίζουν άγουρα μυαλά
Εισβάλουν στα όνειρα μας μολύνουν τη σάρκα και τρέφονται από τη σκέψη μας
Σαν απροστάτευτο άνθος που κείτεται νεκρό στην Εθνική οδό.
Έτσι εκπνέει η δημοκρατία. Άνδρες ντυμένοι στα λευκά μας δείχνουν με το δάχτυλο με λερωμένα χέρια
Και τα ίδια χέρια σπάζουν κλαριά λυγίζουν βλαστούς σπέρνουν διχόνοια
Κι αν η κοινωνία με γονάτισε κάνω τη σάρκα χώμα καρπερό το δάκρυ μου γάργαρο νερό αφού πάντα το θάψιμο δίνει ζωή στον σπόρο.

«Λουλούδι του κάμπου»
Θα μου προσφέρω ένα λουλούδι· Άγριο τριαντάφυλλο που τα Θεία δε το αγγίζουν
Στους πρόποδες του πιο ψηλού βουνού βλασταίνει και τα δειλινά η ευωδία του μεθοκοπά τις ακριβότερες κόρες του κάμπου
Και η θέαση δεν ήταν αρκετή για όποιον αναβάτη, μα σα κίνησα για να το πιάσω μόνο λαβώματα, μου χάρισε
Και η λησμονιά δεν ήταν ποτέ επιλογή αφού έξαφνα τα αγκάθια του φέγγουν μέσα από στήθη πληγωμένα

«Αόρατος εχθρός»
Μικρέ νεανία που βαδίζεις πρόσχαρα σε δρόμο στρωμένο με όνειρα ένας αόρατος εχθρός σε πολιορκεί
Εξουσιάζει ψυχές και σώματα ενώ εσύ άοπλος και αμούστακος στοιβάζεσαι στη μάχη πίσω από χάρτινες ασπίδες
Και θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μα πες μου σε παρακαλώ πληγή δίχως κοπή πώς γίνεται να ματώνει;
Και τα μάγουλα πάψανε πια να ροδίζουν και τα μάτια μισόκλειστα με βλέμμα απλανές περιεργάζονται ταπεινά τον χώρο
Μα απόψε το αγόρι δε γελά με ανάσα κοφτή και χείλη πρησμένα η μάνα στον διάδρομο παραμιλά προσευχές
Κάποιοι είπαν πως ήταν γείτονας, ίσως ήταν αδερφός, σπουδαίος μουσικός ή οπαδός φανατικός· στην χάρτα των ανδρών με τα λευκά κολάρα ένας ακόμη αριθμός

Για να δείτε ακόμη περισσότερα ποιήματα της Κωνσταντίνας Κατσιαβριά μπορείτε να επισκεφθείτε το site:

https://sites.google.com/view/greekpoetryby-nina-kats

Back to top button